Artykuły, poradniki i wiedza na temat zdrowia psychicznego, ADHD, autyzmu, depresji i innych tematów związanych z neuroatypowością.
Jeśli potrzebujesz profesjonalnej pomocy, skontaktuj się z nami. Nasi specjaliści są gotowi, by Ci pomóc.
Justyna Duszyńska to pomysłodawczyni i autorka Projektu Prozak poświęconego zdrowiu psychicznemu, psychiatrii i psychoterapii. Projekt zaczęła tworzyć z potrzeby mówienia o własnych doświadczeniach z psychoterapią i PTSD oraz stworzenia miejsca, w którym inni mogliby dzielić się swoimi historiami. Z czasem Prozak rozwinął szerszą działalność społeczną, której jednym z głównych celów jest przełamywanie stygmatyzacji osób doświadczających problemów psychicznych.
Jej działalność ma teraz też wymiar systemowy, bo Justyna zwraca uwagę na na problemy polskiego systemu ochrony zdrowia psychicznego, jakość opieki, dostępność specjalistów oraz kwestie związane z regulacją zawodów psychologa i psychoterapeuty.
Jeśli chcesz wesprzeć Justynę w jej walce, możesz to zrobić tutaj: https://zrzutka.pl/s/prawnik
Cześć, witajcie w kolejnym odcinku podcastu "Zgłaszam nieprzygotowanie" podcastu prowadzonego przez Fundację Pandora. Jest ze mną jak zwykle Ola Werfel, czyli psycholożka, współautorka podcastu i psychoterapeutka. I dzisiaj mamy gościnie, bo gości z nami Justyna Duszyńska, czyli twórczyni projektu Prozak, którego celem jest oswajanie tematu zdrowia psychicznego, przełamywanie tabu może trochę i bardzo, bardzo duża walka z pseudonauką, zwłaszcza w obszarze psychiatrii i psychologii. Cześć.
Cześć Justyna. Ja dzisiaj mam, wiecie, trochę ten efekt, zapomniałam jak to się mówi po angielsku, ten taki star coś tam. Star srak. Tak, że w moim małym, prywatnym świecie mam takie poczucie, że ojejku, rozmawiam z kimś znanym, ale to dlatego, że po prostu śledzę twój profil i też mu bardzo kibicuję. Słuchaj Justyna, może zacznijmy od tego, bo no właśnie, ja cię znam i kibicuję, ale być może nie każdy, kto nas słucha cię zna, to się zmieni po tym odcinku. Powiedz nam proszę, jak to w ogóle się stało, czym jest ten projekt Prozac i jak to się stało, że z miejsca, w którym opowiadałaś, bo chyba ty zaczynałaś opowiadając o swoich doświadczeniach, po takich bardziej osobistych kawałkach, doszłaś do tak naprawdę walki z wieloma nieprawidłowościami, które są w systemie i tym wszystkim, co nie działa w zakresie zdrowia psychicznego i nie tylko.
Jak to się stało?
Dobre pytanie, jak to się stało?
Mówiłam ci, że trudno mi powiedzieć, jak to się stało, ponieważ to nie było nic planowanego. Myślę, że zaczęłam na początku pisać głównie z jakiejś tam potrzeby i chyba też taki bodziec był w postaci ludzi, którzy gdzieś tam, mimo że ogólnie mam naprawdę spoko ludzi wokół siebie, no to jednak trafiały się jakieś osoby, które były zdania, że ja nie powinnam mówić o terapii, o tym, że byłam na oddziale dziennym, jakichś takich historii, no a ja mam tak, niestety, a może niestety, że jak ktoś mi mówi, że nie powinnam o czymś mówić, to ja mówię o tym trzy razy więcej.
Więc tak się stało, że zaczęłam coś tam pisać, natomiast myślę, że jakaś taka transformacja jest trochę zbieżna pewnie z tym, jak ja się czuję, co mam w głowie dzisiaj, co miałam wcześniej, bo też przez jakiś czas sprowadzenia tego profilu trwała moja psychoterapia, więc myślę, że to jest zauważalne, że to się jednak mienia.
Jasne.
No a jeżeli chodzi o walkę, to Don Quixote to jest moje poprzednie wcielenie i tak jakby to jest coś, co się do mnie przykleja, nie tylko w tym obszarze, tak? Ja tak jakby jak wchodzę w jakiś temat prywatnie, bo z jakiegoś tam powodu ląduję w jakimś środowisku, no to jak zauważam jakąś patologię, to staram się z nią walczyć. I tak to wyszło z tym prozakiem. W sensie takim, że ja na początku po pierwsze ja w ogóle nic nie wiedziałam na temat terapii. Jak trafiłam na oddział dzienny, to w ogóle była moja pierwsza styczność z psychiatrą. Ja poszłam do psychiatry w czwartek, a na oddziale byłam w poniedziałek, jak na polskie warunki, to w ogóle był jakiś ekspres.
No i potem jak wybrałam terapię indywidualną, to też nie miałam pojęcia, że są jakieś nurty i w ogóle. I byłam przekonana, że ogólnie jeżeli ktoś się decyduje na leczenie, to u każdego wygląda to mniej więcej tak jak u mnie.
Więc tak jakby na początku mówiłam wszystkim, hej, psychoterapia jest spoko, idźcie, leczcie się.
No i potem zaczęły się do mnie oddywać osoby jedna, druga, trzecia, piąta. I się okazało, że to tak nie wygląda jak w moim wyobrażeniu. I że tak naprawdę wychodzi na to, że ja miałam bardzo dużo szczęścia. A myślę, że to nie powinno zależeć od szczęścia.
No właśnie, bo z tego co mówisz, to ja tak rozumiem z kontekstu, że ty miałaś dobre doświadczenie terapeutyczne i to od razu to pierwsze.
A rzeczywiście nie zawsze tak jest, nie każdy tego doświadcza. I myślę sobie, że to by było super, gdyby to było możliwe dla każdego. Wiadomo, czasem nie przeskoczymy takich rzeczy jak niezgranie osobowościowe, czy to, że nam z kimś po prostu nie klika.
Natomiast ty zwracasz uwagę na zdecydowanie poważniejsze problemy i poważniejsze powody do tego, żeby ktoś uważał terapię za nieskuteczną, czy wręcz szkodliwą. No myślę, że tu jest kwestia tej opcji pod tytułem, że najważniejsza w terapii jest relacja, z czym ja się trochę nie zgadzam, bo bardzo dużo osób, które tak naprawdę nie mają żadnych kwalifikacji, bazują na tym, że ta relacja jest ważna i w ogóle podsumii te świski. Natomiast ja uważam, że ta relacja jest ważna jak każda inna w życiu, w sensie, że z jedną osobą ci klika, z drugą ci nie klika. Natomiast cała reszta kwalifikacji, jakieś narzędzia, w które wyposażony jest ten psychoterapeuta, to świadczy o jakości i skuteczności tej terapii, tak?
Są relacja. Są nurty, takie tutaj... Jasne, jasne. Jakoś tak jak się mogę wtrącić i wymądrzyć, to wiecie, są nurty, które mając umocowanie w teorii, w badaniach, w nauce, przy okazji mocnym elementem tejże pracy jest praca relacyjna.
Ja, wiecie, piję tutaj do swojego poletka, czyli do terapii schematu, która gdzieś tam z tego cebetu i tak dalej idzie.
Ale zgadzam się z tobą, że samą relacją się tego nie zrobi, że trzeba mieć bazę, trzeba mieć też inne techniki, trzeba mieć konceptualizację i całą masę innych rzeczy. Wtedy z boku to może wyglądać, że o, to tylko praca relacją, ale tak naprawdę tam jest dużo więcej, dużo więcej się dzieje. Natomiast przeciętna osoba z ulicy może tego nie wiedzieć. Może nie wiedzieć, że są nurty, może nie wiedzieć, gdzie znajdzie pomoc na swoje problemy i rolą odpowiedzialnego terapeuty byłoby chociażby szacować, czy to, czym on się zajmuje, pasuje do problemów danej osoby. Dobra, zaczynam płynąć w jakieś swoje... Nie, nie, dobrze, dobrze, bo to też zahacza o to, to jest ważne.
Zawsze, że mogę się porządzić. To jest ważne i to jest... Ponieważ oprócz tej takiej CBT-owej terapii traumy ja miałam terapię schematu, więc jakby wiem, o czym mówisz. Natomiast no też wiesz pewnie, że na początku się rozkminia, które schematy ciebie dotyczą, które nie. Plus jest tam trochę tej terapii i to nie jest tylko jakieś tam gadanie.
Jasne, że to nie jest tylko to, że się lubimy i dobrze sobie życzymy, ale dzieją się tam różne inne rzeczy. Jasne, że tak.
Ale wiadomo, że ty nie pijesz do takich terapii, tylko pijesz do tych, które nie mają tej bazy teoretycznej tak mocnej.
Ja mogę powiedzieć wprost, że do szurskich terapii po prostu i do tak zwanego psycho-washingu, którym już robiłyśmy ten odcinek wcześniej. I zawsze, zawsze, zawsze się zastanawiam, co jest w tym wypadku, w wypadku pseudonauki, psycho-washingu, w wypadku reklamowania siebie jako osobie, która zaopiekuje się twoją traumą, ponieważ ja miałam traumę. Co jest większym problemem? Czy osoba, która sprzedaje te pzdory jako naukę, czy to, że mamy system, który w ogóle na to pozwala?
Większym problemem jest system, który na to pozwala, no bo tych ludzi to będzie zawsze ileś tam, tak. Jedną osobę, że tak powiem, trochę przygacisz na rynku, to wyskoczy pięć innych. Jeżeli system by to w jakikolwiek sposób regulował, to nie byłoby tak łatwo, tak. Natomiast jeżeli w tej chwili nie mamy nawet definicji psychoterapii, tak naprawdę nie wiadomo, czym ta psychoterapia jest, to według mnie dużo osób pokładało nadzieję w leks szarlatan, ale ja w ogóle, no mówiłam, że w tej działce psychoterapii w ogóle niczego nie zmieni, tak, bo ten rzecznik praw pacjenta, no jaki może mieć punkt zaczepienia, jeżeli nie jest to określona psychoterapia, tak, nie jest gdzieś wskazane, że te metody mają się opierać na jakichś opcjach przebadanych i że wiadomo, że są skuteczne, tak. Jeżeli jakiś tam nurt psychoterapii, powiedzmy sobie, że umocowanie w nauce ma średnie albo żadne, a jest jakimś tam nurtem wiodącym, jednym z wiodących, no to tak naprawdę, no to tak logicznie myśląc, oprócz jakiejś tam tradycji i tak dalej, to czym to się różni od osoby, która twierdzi, że jest oświecona i ona wymyśliła swoją autorską metodę terapii.
Ja tutaj nie widzę żadnych argumentów, żeby można było, nie wiem, tutaj to jest spoko, a to nie jest spoko.
Obie te rzeczy są mocno problematyczne, ale rzeczywiście system, który na to pozwala, jest ogromnym problemem, bo tak jak mówisz, osoby, które przyjdą i powiedzą, nie wiem, spadł na mnie promień z nieba i teraz wiem, jak wyleczyć cię z depresji, zawsze będą. Ale powinno być coś, co taką osobę, która szuka pomocy, bo szukanie psychologa, nie szukamy psychologa wtedy, kiedy jest wszystko spoko z nami, tylko wtedy, kiedy już jest źle, już potrzebujemy natychmiastowej pomocy, jesteśmy w kryzysie.
Ktoś powinien bronić tych osób.
No jest to zdania, że to powinno być proste, w sensie, że to już funkcjonuje w różnych miejscach na świecie, że są jakieś wytyczne odnośnie terapii, tak? I, no nie wiem, może jakieś zaburzenie, to zaburzenie ma kryteria diagnostyczne, no to, bo też słyszę, że psychoterapia jest czymś takim, że nie da się tej skuteczności tak jakby zbadać, tak? No jeżeli ktoś ma jakieś objawy, a potem ich nie ma, no to chyba da się to zbadać, tak?
Więc myślę sobie, że takie wytyczne powinny być i, no tylko, że u nas wszystko leży już na etapie diagnozowania, więc to jest temat rzeka i nie wiem, czy kiedykolwiek to będzie funkcjonowało tak, jak powinno, no bo według mnie w idealnym takim świecie to powinno wyglądać tak, że dzieje ci się coś, trafasz do psychiatry, psychiatra oczywiście zaleca ci różne inne badania, bo ja na przykład tak miałam i jakieś mity krążą, że to jest 15 minut, dostajesz prochy i na razie, a moja pierwsza wizyta trwała ponad półtorej godziny i wyszłam z niej ze skierowaniami na różne inne badania.
Natomiast no to powinno wyglądać tak, że trafasz do tego psychiatry i on cię odsyła ewentualnie na diagnozę do psychologa, jeżeli sam się tym nie zajmuje i wtedy można cokolwiek decydować na temat psychoterapii, jaka była najlepsza.
Tak sprostuję, żeby nie było bałaganu, że ostatecznie diagnozą zajmuje się psychiatra. Ja wiem, że ty to wiesz, ale tak mówię, jakby ktoś nas słuchał i żeby mu się nie pokała, pućkało.
Natomiast czasem psychiatra decyduje się na to, że przed postawieniem diagnozy chce zasięgnąć opinii psychologa, który to psycholog metodami wywiadu, kwestionariuszy i różnymi innymi dochodzi do swojej oceny stanu osoby i wtedy psychiatra na tej podstawie i na podstawie swoich danych, tych, które on zbiera, stawia ostatecznie rozpoznanie.
Natomiast jasne, to, co powiedziałaś, jakoś mi tak zarezonowało, bo my przecież czujnym okiem patrzymy, co się dzieje na rynku psycho i widzimy teraz i zalew miejsc, które nie do końca są rzetelne z samym diagnozowaniem chociażby tych rzeczy, które nas szczególnie interesują, czyli neuroatypowości.
Jest po prostu takie mnóstwo osób, ośrodków.
Nie będę nikogo wskazywać paluszkiem, ale pewnie nam jakieś rzeczy w głowie wyskakują, które nie robią porządnej diagnozy różnicowej, nie sprawdzają tego człowieka od A do Z, tylko na przykład robią teścik, jest, nie ma ADHD, jest, nie ma autyzm, nie? Odklepiemy ADOSa, odklepiemy DIVę, do widzenia i osoba mówi, że nawet porządnego wywiadu nie miała, na tam chwilę ktoś z nią pogadał.
Więc jest różnie, jest różnie, bardzo też nam zależy na tym, żeby ten poziom rzetelności, diagnoz w naszym kraju rósł, bo tak jak mówisz, to jest początek, to jest baza, z której potem można, na której można budować dobre leczenie, czy dobrą pomoc dla osób. No, w idealnym świecie, to w ogóle jak ocena stanu pacjenta, to byłaby pierwsza rzecz, która się dzieje po tym, jak trafiasz do psychologa, czy jakiegokolwiek innego specjalisty od zdrowia psychicznego, tak? Który powinien Cię wysłać wtedy, hej, tu dobra, ale idź do psychologa, bo musimy zobaczyć, czym możemy z Tobą pracować, czy jak dotkniemy tej Twojej traumy tam, to Cię tak strigeruje, że wyśle Cię w zaświaty, ale niestety tak się nie dzieje. Ja tak naprawdę, dopóki nie zaczęłam pracować w fundacji, to nie miałam diagnozy, nikt mnie nigdy nie diagnozował i jedyne testy, jakie wyrobili, to tam była chyba skala Beka, skala depresji Beka. Kiedyś MMPI, ale nic z tego nie wyniknęło, wiesz co, bo ja to w ogóle sobie myślę tak, że z psychoterapią, wiadomo, psychoterapeutyczna diagnoza czasami jest oparta na innych założeniach, w sensie są terapeuci, którzy lubią sobie kogoś zgodnie z klasyfikacjami zdiagnozować i nazwać, są osoby, które bardziej objawowo sobie to konceptualizują, jakby nie chce się tutaj wymądrzać, która droga jest lepsza.
Natomiast ja jestem akurat dosyć ortodoksyjna, jeżeli chodzi o pogląd, kto psychoterapeutą być powinien, a kto nie, bo ja jestem z tej frakcji, która by najchętniej widziała psychologów, psychiatrów i tyle w roli psychoterapeutów i wtedy, gdyby tak było, to ten psychoterapeuta miałby kompetencje do tego, żeby rzeczywiście ocenić ten stan zdrowia psychicznego osoby, która do niego trafia. A jeżeli...
No dobra, bo ja teraz, wiecie, zaczynam myśleć sobie Ola, ale znasz fajnego psychoterapeuta, bardzo mądrego i skutecznego, który pracuje w potwierdzonym naukowo nurcie i nie jest psychologiem, ani psychiatrą. Więc wiecie, też nie chcę jakoś skreślać tych ludzi, którzy już mają ileś lat doświadczenia i inną drogą doszli do zawodu, ale tak, chyba dążę do tego, że uważam, że ogólnie to powinien być jakiś taki standard w moim świecie i wtedy ta opieka byłaby pod tym kątem lepiej chyba poprowadzona. Nie wiem, co wy o tym myślicie. Znaczy, ja też jestem tego zdania.
Ja myślę, że też jestem takiego zdania, natomiast ten bajzel, który panuje w świecie terapii, psychoterapii i różnych blogów, no to jest nie do ogarniancia chyba, bo i też dla ludzi, którzy się zderzają z tym po raz pierwszy, nawet po raz trzeci, ale nie mają jakiejś zajawki, żeby to drążyć, no to no to nie są rzeczy oczywiste, bo dla mnie na przykład psychotraumatolog to był ktoś w moim wyobrażeniu, mniej więcej jak psycholog kliniczny, tylko że w tym wąskim obszarze traumu, tak, że przeszedł jakąś tam specjalizację i tak dalej. Natomiast się okazuje, że psychotraumatologiem mogę ja sobie zostać za dwa miesiące.
To prawda.
Psychoterapeutą, jak się uprzesz i założysz dzisiaj działalność, to choćby i dzisiaj.
To choćby dzisiaj.
No tak, natomiast ten psychotraumatolog brzmiał dla mnie jakoś tak poważnie, a okazało się, że to jest żart i mam wrażenie, że tak samo jest z seksuologami. I żeby było jasne, jest wielu mądrych psychotraumatologów, seksuologów, którzy są po odpowiednich szkoleniach, stażach i tak dalej, nie?
Tylko, że to są wtedy też najczęściej osoby, które siedzą w tym, które naprawdę, naprawdę, naprawdę się w tym szkolą, naprawdę w tym siedzą. Tak naprawdę ja nie spotkałam się z psychotraumatologiem, który nie był psychologiem, ale też dlatego pewnie, że miałam szczęście.
więc tutaj też to troszkę inaczej wygląda z mojego doświadczenia, ale nie wyobrażam sobie, żeby, jak można w ogóle wziąć odpowiedzialność za kogoś, za to, co się z tobą samostanie, kiedy nie mam tego, wiecie, wyszkolenia psychologicznego i na przykład, nie wiem, osoba mi się w kryzysie rozpadnie na sesji. I co wtedy? Albo jak postanowię zrobić grupowy proces traumy na dużym wydarzeniu publicznym.
Bo tak, nie? Bo tak.
Tak, ja teraz, wiecie, jakoś tak zastanawiałam się przed tym naszym dzisiejszym podcastem i stwierdziłam, że ja teraz nie mam zasobów na to, żeby dźwignąć jakiś pozew, więc nie będę używała żadnych nazw i nazwisk. Natomiast, jak mówisz o tej traumie, to ja od razu myślę sobie, no tak, tutaj są osoby takie, takie, a nie inne, które nie będąc psychologami, a wyświetlają mi się w różnych miejscach w internecie, no bo w tej bańce psycho jestem, więc siłą rzeczy te profile mi wyskakują.
Więc nie mając żadnego podłoża teoretycznego, na przykład leczą ludzi z traum.
Nie? I myślę sobie, że to jest bardzo straszne.
No moje algorytmy są tak zepsute, że ja psychotraumatologów z tak zwanej dupy widzę na pęczki, więc to jest dla mnie, biorąc pod uwagę, że ja wiem, z czym się wiąże praca z traumą, to myślę sobie, że to jest naprawdę przerażające i od razu chciałabym zaznaczyć, że jest pewnie cała rzesza świetnych psychotraumatologów. Natomiast no, ja nie wiem, jak ich rozróżniać, jak ich porozdzielać, nie wiem, musisz sobie skanować wykształcenie, nie wiem, trzy pokolenia wsteczu tych ludzi i tak dalej, żeby znaleźć pomoc. No jeżeli jesteś w kryzysie psychicznym, to w ogóle nie masz szans. Nie masz zasobów na to.
nie wykonalny kompletnie. Tak, wiesz, ja myślę, że to, co powiedziałeś, zaraz pójdziemy do kolejnych wątków, ale jakoś chcę to domknąć, że to, co mówisz, że największym problemem jest ten bajzel, to, że ten przeciętny Kowalski, który naprawdę nie musi być specjalistą od tego, jak działa, wiecie, opieka nad zdrowiem psychicznym, szeroko rozumiana, powinien móc wklepać sobie hasło w internet i znaleźć kogoś, kto rzetelnie odpowiada jego problemowi i nie mieć w sobie, wiecie, niepokoju, to znaczy wiele osób nie ma, bo po prostu jest nieświadomych, co się dzieje i dzięki takim osobom, jak Justyna, ta świadomość wzrasta, natomiast, wiecie, nie mieć w sobie jakiegoś takiego niepokoju, czy ja nie trafię na oszołoma, no ja czasami nawet jak odsyłam ludzi, nie wiem, wiecie, nie mam miejsca terapeutycznie, wysyłam ich w miejsca, gdzie można znaleźć jakieś osoby z terminami i ja już mam nawyk od ruch mówienia ludziom, wie Pani, ale proszę zobaczyć, czy ta osoba ma odpowiednie wykształcenie, proszę sprawdzić, czy jest w trakcie szkoły psychoterapia, albo ją skończyła, jak w trakcie szkoły, to na którym roku, w jakim nurcie, wiecie, ja już robię mikropsychoedukację, nawet jak kogoś odbijam, bo po prostu widząc, co się dzieje, jaka wolna Amerykanka się dzieje, chociażby na grupach szukam, polecam, psycholog, psychoterapeuta, nie mówię teraz o konkretnej grupie, tylko o grupie grup, no to po prostu no nie chcę, żeby się ktoś naciął.
No i masz taką paranoję, że wchodzisz w relację, w której powinnaś zaufać, żeby coś z tego weszło, natomiast ty na starcie musisz nie ufać absolutnie w nic, tylko wszystko najpierw posprawdzać i dopiero potem się zdecydować na cokolwiek. Ja myślę sobie, że jeżeli ktoś z nas słuchających był w sytuacji, żeby szukał wsparcia psychologicznego, psychoterapii i tak dalej, naprawdę nie bójcie się pytać o wykształcenie, kwalifikacje, doświadczenie, o to, czy osoba się superwizuje i tak dalej, bo ja nie spotkałam psychoterapeuty, który robiąc wszystko dobrze, by się o to obraził albo by się migał od odpowiedzi, więc naprawdę to jest okej nas pytać ja nawet doceniam, jak ktoś to sprawdza.
No właśnie, tutaj zakładając, że załóżmy, że jestem osobą w kryzysie i mam depresję, nic mi nie pomaga, jestem super zdesperowana, szukam pomocy. Wklikuję w internet i jest po prostu mnóstwo profili, to są psychologowie, psychoterapeuci, to są kołcze, psychiatrzy, influencerzy, ludzie z dupy tak naprawdę. skąd ja mogę wiedzieć komu ufać albo, bo na to pytanie bardzo trudno odpowiedzieć, jakie są pierwsze red flagi, jakie powinny zapalić mi się w głowie, jak mi możecie dać takie, wiecie, wytyczne.
to jest mega trudne, w sensie takim, że szukając tej pomocy na starcie, no to znikąd nie będziesz wiedzieć, czego masz szukać i jak.
I też często, gęsto nie jesteś w stanie jakoś racjonalnie na to wszystko patrzeć, natomiast już w trakcie terapii są jakieś opcje, które powinny ci zapalić czerwoną lampkę, ale często, gęsto nie zapalają, ponieważ trafiasz na tą terapię z jakimś problemem i ten problem może sprawiać, że ta lampa ci się nie zapali, bo to jest coś, co, nie wiem, jest ci znane i normalne. Stąd też ludzie czasami dziwią, dlaczego ktoś krwi w jakiejś przemocowej terapii trzy lata, no bo na przykład ma osobowość zależną i z tym trafił na terapię i nie czai, że to, co z nim wyprawia psychoterapeuta, to jest jakiś typ.
Tak, trudne, tak? Ja myślę... i się wypisuje jakiś tam hasełka w necie, no a to w konie wychodzi zupełnie inaczej.
Ja myślę, Tina, że to, o co zapytałaś na początku, no tak, o co zapytałaś i co ja wcześniej mówiłam, to to jest taka baza na sam start, czyli sprawdzenie kwalifikacji, sprawdzenie, czy ta osoba faktycznie jest tym, za kogo się podaje, bo wiecie, mi na przykład wyskakują posty z gatunku, zapraszam, zajmuję się terapią relacji, traum, tego, śmego, owego i mnie czasem podkusi i robię czek takiej osoby, jej profilu, na przykład, nie wiem, jak ma stronę internetową, profil, cokolwiek i ja szukam słów klucz, szukam słów o wykształceniu, o tym, czy ta osoba, no właśnie, jest psychologiem, psychoterapeutą, bo często osoba, która nazywa siebie terapeutą w opisie o mnie, poza tym, że doznała objawienia energią z kosmosu, to tak naprawdę nie ma żadnej informacji o wykształceniu albo ma informację o wykształceniu, która nijak nie licuje z tym, czego szukamy, więc to są takie basicowe rzeczy, no właśnie pytanie o superwizję, pytanie o to, czy ten nurt, którym osoba się zajmuje, ale to wiadomo, nie każdy ma zasoby tego szukać, ale jeżeli ktoś ma zasoby, no to sprawdź sobie ten nurt, o którym ta osoba pisze, czy on jest legitny, czy jest jednym z tych czołowych i uważanych przez świat nauki czy przez medycynę i to są te pierwsze rzeczy, wiadomo, czasem nie ominiemy kuli nawet jak zrobimy sobie ten research, ale wydaje mi się, że już pierwszych parę takich uchyleń się można zrobić dzięki temu.
Na początek tak, natomiast to, że ktoś ci napisze, że pracuje w nurcie jakimś tam albo jest psychoterapeutą jakimś tam, no to tylko powoduje to, że ty musisz wykonać kolejne kroki, żeby to sprawdzić, tak, a to też nie jest proste, ponieważ nie wszędzie można to znaleźć. Poza tym, ja na przykład trafiłam całkiem niedawno na osobę, która podaje, że jest psychoterapeutką poznawczo-behawioralną, DBT i terapii schematów, z tego, co udało mi się na razie wyczaić, tylko na podstawie tego, że się zapisała do jednego stowarzystw i jest członkiem, więc to jest kolejne.
Klientom, pacjentom, bo łatwiej, to jeszcze te stowarzyszenia, towarzystwa psychoterapeutyczne, może się do nich zapisać każdy i to nie oznacza, że ten ktoś jest w trakcie szkolenia czy czegokolwiek może być po prostu fanem.
Znaczy, nie do każdego, bo na przykład są w tej analityce są sztywni w sensie takim, że tam możesz tylko zaczynając szkolenie, tak? Natomiast to, co sprawdzałam, to nie sprawdziłam. Nie wiem, jak jest teraz, ale wydaje mi się, że to główne towarzystwo Sorki, tak ci wyszłam w słowo.
Że nie sprawdziłam oczywiście wszystkiego, natomiast sprawdziłam kilka jakichś takich wiodących i możesz być członkiem nadzwyczajnym, który po prostu sobie kibicuje i wpłaca składki, tak? Natomiast na zewnątrz możesz się podawać, że zauważ, że jesteś członkiem i to na takiej osobie, nie wiem, która szuka pomocy, jak widzi, że ktoś jest członkiem jakiegoś tam towarzystwa, to powiedzi, że już coś ma z tym więcej wspólnego niż opłacenie składki.
Tak. Tak, to znaczy wydaje mi się, że Polskie Towarzystwo o Terapii Poznawczo-Bohabiora, i to, w którym ja też jestem, że z tego, co pamiętam, my mieliśmy jakiś taki proces weryfikacji, że... Aha, okej.
to jest akurat to towarzystwo, do którego się ta osoba zapisała i ja już sobie to sprawdzałam. No dobra, dobra, to schodzę z tego tematu, bo widać nie mam tyle wiedzy, ile bym chciała na ten temat.
Dobra. Tina, robisz oczy.
Tak, bo właśnie sobie sprawdzam, kto przyjmuje, kto płaci składkę i rzeczywiście w PTT-PB, to jest tak, że musisz mieć rekomendacje dwóch członków zwyczajnych.
I to jest takie też moim zdaniem trochę słabe, no bo ja mogę powiedzieć, że hej, to jest fajna terapeutka, ale... Znaczy nie musisz robić słowa z terapeutą, możesz powiedzieć, że po prostu jesteś fanką, nie wiem, terapii poznawczo-behawioralnej, kibicujesz, śledzisz badania, chcesz na przykład mieć wjazd na jakieś konferencje i dlatego się zapisujesz, tak? Tak, w teorii polskie towarzystwo psychologiczne w ogóle w procesie certyfikacji i tam rekomendacji przy psychoterapeucie wymaga potwierdzenia wykształcenia, szkolenia, praktyki superwizji, w tym poręczenia dwóch superwizorów. To już jest coś tak bardziej stabilnego dla mnie, ale nie chcę teraz wchodzić, mogę to potem podrzucić, podlinkować pod... pod co? Pod podcast, bo będziemy po prostu sprawdzać i wpadniemy wszystkie w krójczą norę. Tak, krójczą norę, która nie ma końca.
Dokładnie, więc... No taki jest, to nie ma końca. No, ale ja wam... Ja wam wrzucę kontrowersyjne pytanie, takie, które wiecie, samej mi robi taki jakiś dyskomfort, bo chyba mam swoją wewnętrzną odpowiedź, ale jak myślicie i jakie są twoje obserwacje, Justyna, czy bycie certyfikowanym, wykształconym psychologiem, psychoterapeutą, czy to wystarcza, żeby pacjent się mógł czuć bezpiecznie, że na pewno będzie teraz git?
niestety to nie będzie optymistyczne, ale nie.
Właśnie miałam podobną myśl i mnie strasznie ona zasmuciła i trochę wytrąciła z energii.
Nie, nie, to jest kolejna rzecz, która mi się rozwiała tak jakby już dosyć wcześnie przy prowadzeniu tego fanpage'a, że to, że ktoś ma jakiś tam certyfikat, przeszedł przez czteroletnią szkołę psychoterapii, czy nawet przeszedł tę terapię własną, która teraz jest też tematem różnych dyskusji, to w ogóle niczego nie gwarantuje. I to też jest jakiś taki problem według mnie, że te szkoły psychoterapii szkolą tych ludzi i de facto dają im papiery na prowadzenie praktyki, a potem jak się coś dzieje, to umywają ręce i absolutnie nie biorą za to żadnej odpowiedzialności.
A niestety osób, które skończyły takie szkoły czteroletnie, miały też certyfikaty i prowadziły terapie skandaliczne też już ileś, nawet nie tyle, co się, no ja to słyszałam, tak, bo te terapie były nagrywane, więc w tej chwili są już takie opcje, że ludzie mogą sobie chcesz. Tak, ale wiecie co, w takim... To, co ja ujawniam, to jest jakiś tam promil, tak, bo ludzie się boją, więc tyle, co mogę się oprzeć na tym, co słyszę, tak bardziej anonimowo mi to ktoś przekazuje i nie do udostępnienia i na tej podstawie wyciągam wnioski i to nie wygląda dobrze.
Ja bym tutaj chciała zagrać adwokata diabła, bo ja rozumiem, że może być tak, że szkoła przekaże wiedzę, osoba będzie się prezentować w tej szkole jako osoba zdrowa, pracująca w odpowiedni sposób. To, co szkoła robi jakby w ramach zaliczenia egzaminów no wszystko ta osoba może zdawać i oddawać prace, w których opisuje nie wiem, terapię taką, jaka być powinna, może pokazywać nagrania, gdzie prowadzi dobre sesje, więc pod tym kątem ja rozumiem, że szkoła może przegapić, nie? Różne jakieś, no jesteśmy tylko ludźmi, że osoby z jakimiś niezdrowościami osobowościowymi albo takie, które nie mają czystej, dobrej intencji pracy jakoś zgodnie ze sztuką mogą się przesicnąć i tak może być. Jakoś też nie chciałabym, żeby to rzutowało na tych wszystkich terapeutów, którzy są w porządku, bo ja jakoś chcę mieć w sobie nadzieję, że jest wielu terapeutów, którzy są w porządku i którzy pracują etycznie i robią dobrą robotę.
Natomiast ja rozumiem, że trochę problemem jest to, że się rozmywa odpowiedzialność, bo aktualnie jeżeli ten terapeuta nawet z odpowiednim wykształceniem, certyfikatem i tak dalej robi paskudną robotę, to nie ma za bardzo organu takiego jednoznacznego, gdzie pacjent, klient może się odwołać i były plany chociażby jeszcze do niedawna tego, że miała powstać specjalizacja z psychoterapii dorosłych, taka oficjalna, państwowa. Ten temat upadł.
No więc tak naprawdę bawimy się w to, że ustawa o zawodzie psychoterapeuty jest w jakichś mrocznych miejscach. Ja już prawdą mówiąc trochę nie mam serca czasami śledzić tego na bieżąco, w sensie staram się, ale mam momenty, że wypadam, bo po prostu już nie mogę na to patrzeć, co się tam dzieje. No ale wiecie, nie ma aktualnie takiego organu, gdy ten pacjent... No bo to wszystko zostało tak jakby ustalenione, więc nikt nie wie na dzień dzisiejszy jaki jest kształt z tego krojeku. No dokładnie i wiecie, ja rozumiem, że ten pacjent może się czuć skrzywdzony, zagubiony i bez wpływu w momencie, gdy rozumiem, że to, co teraz może zrobić, to może się zgłosić do towarzystwa, do którego należy terapeuta, w którym ma certyfikat i zgłosić, że doszło do jakiegoś przekroczenia albo próbować swoich sił w sądzie. No i to brzmi strasznie ciężko.
To brzmi ciężko.
Nie brzmiało by tak ciężko, gdyby po tym zgłoszeniu do danego towarzystwa była jakaś reakcja i ten sposób wytraczał.
No, ale tak jeszcze się zastanawiam, bo mówimy o tym, że o, to jest złe, to jest złe, to jest złe i spoko, możemy tak mówić, tylko powiedz mi Justyna, jak ty, jako projekt Prozak, tak siedzisz sobie, ktoś ci podrzuca link, zobacz, zobacz jaka szuria, jak ty sprawdzasz, czy masz wystarczająco, wystarczające dowody na to, żeby, żeby kogoś skrytykować, kogoś, wiesz, objechać, tak, pobiegać, w, no, sprawdzać mogę w zasadzie tylko to, co jest gdzieś tam dostępne, czasami sobie weryfikuję różne rzeczy, wysyłając różne miejsca maile, tak, czas mi się to udaje, innym razem nie, natomiast często też działam trochę na czuja, nie wiem, tak samo było z tą, z panią, od której chyba tak naprawdę zaczęłam, ten się pani psycholog z Częstochowy, gdzie, to jest dobra sprawa, gdzie, ktoś ją, kto się oznaczył w jakiejś dyskusji, a ja sobie z ciekawości, jako psychoterapeutka, a ja sobie z ciekawości kliknęłam te jej dane, psychoterapeutka to sobie zobaczę, nie, no, jak weszłam w ten jej profil, to już na początku miałam mindfuck i stwierdziłam, że to jest niemożliwe, żeby to była psychoterapeutka, no i zaczęłam temat drążyć i wyszło na to, że jej kariera na znanym lekarzu była wytworem jej wyobrazień, tak?
i to tak czasami wygląda, po prostu coś mi nie gra i to sprawdzam.
Trudno jakąś inną weryfikację, niż to, co w większości jest ogólnodostępne.
jakoś, wiesz, określając, że to, co tutaj widzę jest nieokej, kierujesz się tym, że nie wiem, że jakoś odnosisz to do zasad etyki zawodowej, czy do takiego zdrowego rozsądku, że po prostu widać na pierwszy rzut oka, nie będąc specjalistą, nawet, że kurczę, to nie gra, że to jest nieetyczne, to jest przekraczające. czy masz jakieś takie swoje punkty odniesienia, do których lubisz się odnieść, żeby ugruntować się w tej swojej ocenie sytuacji?
Ja myślę, że moim głównym punktem odniesienia jest to, że ja miałam naprawdę super doświadczenia i jeżeli chodzi o psychiatrę i jeżeli chodzi o psychoterapeutkę i część osób próbuje mnie dyskredytować twierdząc, że się mszczę za jakąś nieudaną terapię, a jest totalnie no, ja po prostu wiem, jak powinna wyglądać prawidłowo prowadzona terapia i to, co do mnie dociera od ludzi, no to są, nie wiem, czasami to jest po prostu kryminał, tak? To nie jest tak, że ktoś się krzywo spojrzał albo coś takiego, tylko to już są takie sprawy, którymi czasami powinna się zajmować w prokuraturach. Więc no, ja nie muszę się, że to na wie. wczoraj się ukazał taki artykuł i może tylko nie pamiętam gdzie, ale właśnie autorka opisywała tam trzy różne rodzaje terapii, na które poszła i... No właśnie, chyba od Ciebie ten link też sobie w ogóle przeczytałam sobie ten artykuł. Gdzie Ty nalazła te treści? Gdzie? Tak, gdzie ja mogłam.
To co ja napisam, to nie było, to nie jest przesada, bo ja wiem w jakim stanie byłam trochę mocno terapii i jeżeli ja bym trafiła na coś takiego, to naprawdę źle by się skończyło, tak? No dla mnie jest jakby nie... Nie jest dla mnie do pomyślenia, że psychoterapeuta mnie dotyka i leczy mnie dotykiem swoim, jakby halo. Jak będę chciała sobie iść do fizjoterapeuty, to sobie pójdę do fizjoterapeuty, a nie... Nie, tak, że to jest... To jest dla mnie dla mnie straszne, ale tak się zastanawiam, czy była taka sytuacja, w której się kiedyś pomyliłaś, albo czy masz na przykład jakiś taki krąg zaufanych osób, które mogą ci powiedzieć ej, nie, dobra, tego nie publikuj syna, masz za mało, nie wiem, masz za mało dowodów na to.
Mam spory krąg przyjaciół, którzy wiedzą, że nie mogą mi czegoś takiego mówić, bo to zadziała odwrotnie, ale...
ale... No... Nie wiem, no... Przypominam sobie takiej sytuacji, żebym miała jakąś taką opcję, że się pomyliłam. Ja raczej... Mimo tego, że właśnie jestem po diagnozie ADHD, nie mam tak, że robię coś tam impulsywnie. Ja zawsze sobie... No... Mamy trochę tych wezwań przedsądowych i różnych rzeczy, więc staram się przygotować tak jakby dodać dobry materiał, żeby potem to obronić.
Więc to nie jest tak, że pod wpływem emocji po prostu walę jakieś kilka zdań o kimś, a potem muszę to skasować. No... Nie wiem, no nie przypominam sobie takiej akcji.
Tak, ja powiem szczerze, że jako odbiorca ja widziałam profile inne, w których ja czasami się zastanawiałam, czy ktoś nie strzela ślepakami. Wiecie, czy ktoś tylko bazując na takim opisie wrażeń, bo nawet nie to, że na faktach jakoś przypuszcza atak na psychoterapeutów i tak dalej.
Natomiast u Ciebie na profilu ja nigdy nie miałam takiego poczucia, że ojejku, to jest nietrafione, to jest w ogóle jakiś przykład czapy. Wiesz, no ja też nie ci ledzę wszystkiego, wszystkiego, w sensie nie znam każdego Twojego postu, ale jakoś jak o czymś piszesz, to ja mam zaufanie, mam takie poczucie, że to naprawdę już musi być ważny temat, istotny i że takich oskarżeń znikąd nie kojarzę, żeby u Ciebie się pojawiały, więc no wydaje mi się to spójne z tym, co powiedziałaś.
Nie, no raczej staram się weryfikować dosyć dobrze, natomiast no też jest tak, że zgłaszają się do mnie ludzie z jakąś swoją krzywdą, żalem czy czymś odnośnie psychoterapii i ja nie nagłuję tego, że oni mogli się czuć tak, a nie inaczej, natomiast ja w ogóle tak jakby tego nie czuję, tak, nie zauważam, gdzie był problem, więc no to nie jest tak, że się rzucam na coś, piszę o każdej jednej osobie, która się mnie z czymś tam zgłosiła.
Super, ja myślę, że to jest ważne, bo faktycznie jak ty jesteś tak zalewana tą krzywdą ludzi, to można czasem się pogubić i wejść w ten taki tryb wojowniczy, że już u każdego i każdą sprawę, a tak jak mówisz, są takie przypadki, gdzie my możemy empatyzować, ale sami nie widzieć tematu do bicia piany, nie?
nie, ja też sporo piszę o tych nadużyciach, natomiast chyba też drażni mnie takie wrzucanie wszystkiego do jednego chorka, że tak ogólnie ta psychoterapia to nie, to coś.
Myślę, że to jest dosyć szeroki temat i warto tutaj jednak coś rozgraniczać, no ale to jest ciężkie, biorąc pod uwagę, że większość ludzi się nie interesuje tym, co ich nie dotyczy, tak? Więc dla ludzi, którzy jeszcze się nie mieli potrzeby szukać pomocy i tak dalej, no to hasło psychoterapia jest z reguły przyjacielem za pieniądze. Tak, ja w ogóle tutaj a propos haseł, to bardzo ważnym hasłem w tym zdaniu, które powiedziałaś jest jeszcze, oni jeszcze nie trafili do jakiegoś tam psychoterapeuty, psychologa, ale już tak kluczymy dookoła tych aktów wiecie i oskarżeń i tak dalej, ja nie będę cię ciągnąć za język, ale w tym niedawno otrzymanym akcie oskarżenia ciekawi mnie jeden aspekt. Tak, tak. Czy co jest najbardziej niepokujące albo przerażające w tym, czy to, że będzie ewentualny wyrok, czy to, jakie koszty poniesiesz, ile to pochłonie czasu, albo czy to, że ludzie mogą zobaczyć, że wiesz, że to po prostu zadziała jak taki klasyczny slab, który ma po prostu zamknąć ci usta i wszystkim innym, którzy będą chcieli powiedzieć coś podobnego również.
No i właśnie moim celem jest przy okazji tej sprawy powodowanie czegoś odwrotnego, czyli żeby ludzie zobaczyli, że nie należy się bać takich rzeczy. Natomiast z tego wyjdzie nie wiem, ponieważ jakby my sądy w Polsce czasami orzekają dziwnie.
Natomiast jeżeli chodzi o lekturę tego aktu oskarżenia, to tak jakby mój cel się zmienił. Nie chodzi mi o jakieś tam uniewinnienie, bo według mnie, jeżeli ktoś ma chociażby trzy szare komórki, no to będzie wiedział o co chodzi.
Natomiast mi chodzi o coś więcej. Tak, żeby po pierwsze udowodnić, że to było złożone tylko i wyłącznie w celu zamknięcia mi twarzy i żeby ludzie zobaczyli, że nie należy się bać. Ustawa antyslapowa jest tak jakby od tego roku, która jest według mnie okej, bo przewiduje wysokie grzywne za składanie takich bezzasadnych pozwów. Natomiast to obejmuje tylko postępowania cywilne, więc ten artykuł 212 z kodeksu karnego dotyczący zniesławienia staje się furtką do omijania konsekwencji wynikających z tej ustawy, więc ja mam kolejny cel na planszy, żeby albo włączyć w tą ustawę prywatne akty oskarżenia albo po prostu wywalić z kodeksu karnego ten artykuł, ponieważ to i tak jest w kodeksie cywilnym, więc to jest taki jakby dubel, tak? Dobra, mnie jakoś tak zmroziło i poruszyło, jak ty mówiłaś, że ty masz ileś takich wiszących wezwań przedsądowych i tak dalej.
Jak ty sobie z tym radzisz? ogólnie to chyba jest, radzę sobie z tym dobrze, ale to też wynika chyba z takiej opcji, że dosyć łatwo wchodzę tryb w kamikadze i dla mnie ważniejsze są jakieś tam rzeczy niż konsekwencje, które ewentualnie mogę ponieść.
No i też jest to już jest jakby coś, co wynika z mojego dzieciństwa zapewne, że ja miałam dość luźne podejście moich rodziców do jakichś konsekwencji, więc nie nauczyłam się tego.
Okej, czyli z jednej strony luz wokół konsekwencji, z drugiej strony to, że walczysz o rzeczy, w których widzisz jakieś swoje wartości takie realne, życiowe i one są ważniejsze od twojego komfortu czy spokoju w niektórych sytuacjach.
Tak? Dobrze to zrozumiałam?
Wiesz co, ja myślę, że to są dla mnie sytuacje, w których ja się czuję całkiem nieźle i też może to wynikać, ponieważ robiłam ostatnio też MMPI, bo tak, ponieważ niektóre osoby zarzucały mi, że nagłaśnią różne rzeczy, bo jestem psychopatką, sadystką i czymś tam jeszcze.
więc mam na piśmie, że nie jestem.
Natomiast no wyszedł mi non-konformizm dosyć mocno, więc to chyba to. to chyba to. Podoba mi się w tym, co powiedziałaś, że do siebie też masz takie podejście, że a, sprawdzę, może jednak mają rację, a jak nie mają racji, to proszę bardzo tu jest na piśmie, wszystko ze mną okej, tak, nie ma śladów tego i tamtego, bo to pokazuje, pokazuje, że to trochę działa w dwie strony, tak, że to nie jest tak, że to ty jesteś tutaj, występujesz jako jakiś taki właśnie byt, byt sakralny, który nigdy się nie myli, wie wszystko i może zarzucać, a tobie nie można, tylko pokazuje to takie całkiem dojrzałe podejście do tego, że siebie też sprawdzasz i siebie też w jakiś sposób próbujesz dalej kontrolować w tym.
Siebie sprawdzam najbardziej i myślę, że ogólnie trochę mi wisi to, co czasem ludzie o mnie piszą, ponieważ stama jestem swoim największym hejterem, tak, i nie ma takich rzeczy, których ja bym sobie nie powiedziała wcześniej. Tak, jakby jesteśmy kobietami, które zostały w dorosłym życiu zdiagnozowane na DHD. Co myślicie, że możecie nam powiedzieć jeszcze, żeby coś tutaj w ogóle, nie wiem, uradzić? No.
Ale to tak jakby, bo właśnie to jest świeży temat u mnie, ale też robiłam to do jakiegoś sprawdzenia czegoś tam.
Myślę sobie, że mam problem w jakimś tam jednym temacie związanym ze skupianiem się na rzeczach, które niekoniecznie mnie interesują, chociaż mogłabym coś zrobić w pięć minut, to odwlekam to w nieskończoność, bo to jest coś, co mnie nie kręci i myślę, że to jest coś, co jednak mi trochę w życiu przeszkadza, a nie pomaga. natomiast myślę, że to przez całe swoje życie nauczyłam się jakoś sobie radzić i w tej chwili myślę, że radzę sobie całkiem spoko i to jest tak jakby główny mój problem.
ale zrobiłam ciekawości, ponieważ mój brat ma diagnozę od dzieciństwa, jego córka ma i tak parę rzeczy u mnie się składało, że być może jest coś na rzeczy.
Dzięki, że się tym dzielisz, bo ja jakoś wierzę w to, że zdejmowanie stygmatyzacji i pokazywanie, że to jest normalne, że jesteśmy jakoś odmienni czy różnorodni w ogóle w społeczeństwie to jest ok.
I to jest potrzebne, żeby ludzie widzieli, że można bez wstydu o tym mówić, że hej, no ja tak mam, takie mam okablowanie.
To jest ważne, bo to też zabiera właśnie tak jak mówisz stygmatyzację, a propos wielu, wielu, wielu diagnoz istniejących, które same w sobie nie są jakieś takie, nie wiem, od razu skreślające człowieka, istnieje wiele mitów, wiele bajek powstało i tak to się kręci, więc no. Znaczy ja mam taką może niepopularną myśl, że żadna diagnoza nie skreśla człowieka.
No.
Ja myślę, że skreśla chyba, jeżeli ktoś bazuje na stereotypach, bo ja na przykład sporo osób z chorobą afektywną dwubiegunową, tak? I to są naprawdę fantastyczni ludzie, więc a stereotypy krążą takie, że no to jest tak jakby coś opcja epizodu psychotycznego, tak? nazwałe, nie? Tak, to już jesteś, wiesz, wariatem i nie ma ze sobą gadać, tak? Dla mnie taką diagnozą, którą chciałabym odczarować jest cały czas diagnoza borderline albo i narcyzmu tak naprawdę. Obie te diagnozy. Ja mam wrażenie, że narcyzm teraz bardziej dostaje po tyłku. Parę lat temu borderline to był ten najgorszy straszak, a teraz mam wrażenie, że narcyzm jest taki antyhot.
Ale no ja kiedyś pisałam o tym, o temacie borderline, no bo to jest zaburzenie, które z reguły tak jakby współistnieje z innym zaburzeniem i według mnie zachowanie tej osoby determinuje to współistniejące zaburzenie, a nie tak jakby te borderline słynne. No ale dużo rzeczy się nakłada. Tak samo no kwestia, ja też zdiagnozowałam się chcąc zobaczyć jak wygląda taka diagnoza, ponieważ myślę, że to jest ważne i ludzie czasami sobie robią sami krzywdę szukając czegoś na szybko, bo coś tam im z internetu pasuje i oni chcieliby już te tabletki i coś tam zobaczyć. Natomiast no objawy ADHD, nie wiem, choroby afektywnej czy regunowej czy borderline w dużej części są podobne, a sposoby leczenia są zupełnie inne, więc naprawdę można sobie zrobić krzywdę. Tak. Proces różnicowania jest złożony i często ten to bingo z TikToka nie wystarczy, żeby po prostu się określić. nie, ale też nie, wystarczy diagnoza w teoretycznie wydawałoby się w profesjonalnym miejscu, która trwa jedno czy dwa spotkania. No nie, umówmy się, że diagnoza to jest, wiecie, jak ktoś Wam proponuje diagnozę na jednym spotkaniu, to to jest red flag i możecie sobie darować, bo my, osoba, która diagnozuje, najczęściej psycholog, my musimy sobie wypostawić koncept, wymyślić w ogóle ten koncept.
Musimy ułożyć sobie Waszą linię życia, zobaczyć co tam się działo, kiedy i w jakich w ogóle to było okresach Waszego życia, a potem dopiero z tego konceptu możemy sobie wymyślić testy, które będziemy przeprowadzać, a dopiero z tych testów wywiady i wiecie.
I wnioski, no bo tak, ja wierzę tylko i wyłącznie w diagnozę różnicową, nie wierzę w diagnozę pod tytułem odklepiemy jeden kwestionariusz i na tej podstawie stwierdzimy, że coś jest, bądź tego nie ma, ale to jest moje.
To jest takie nasze. To jest nasze i to jest, wiecie, w moim odczuciu to jest jedyna słuszna droga i dopóki ktoś mi nie udowodni, że jest inaczej, to ja zdania nie zmieniam. Zginę na tym, co górzy. Ja kwestionariuszy wypełniam sporo, nie będę mówić jakie, no bo niektóre były dopracowane tak konkretnie do tego, co ja przechodziłam w życiu i tak dalej. Natomiast mimo tego, że jestem dorosła, no to wypełniała też moja mama i wypełniały dwie moje kumpele, ponieważ chciałam, żeby tak jakby wypowiedział się ktoś, kto mnie widzi w poku. Okej.
Mam czujkę, że mogłaś mieć całkiem dobry proces diagnostyczny. Jesteś zadowolona z niego? Czujesz, że był rzetelny, że masz zaufanie do wyniku?
Tak. No i to jest ważne. Myślę, że super, że nic nie zostało w tym procesie zaniedbany. Ekstra. Bardzo pięknie.
Które pytanie, Ola, chcesz zadać?
Dobra, to mogę zadać na przykład takie pytanie, bo wiecie, tak z zaplecza, my z Tiną zwykle mamy jakąś listę pytań, skaczemy po niej jak króliki, czasami coś pominiemy, dużo dodajemy od siebie w trakcie, ale jak utkniemy, to czasem sobie tutaj zaglądamy, więc ja tak sobie zaglądam i mamy jeszcze takie pytanie.
Ja mam wrażenie, że my o to już zahaczałyśmy, ale może tak zbierając myśli. Słuchaj, Justyna, czy jest jakaś taka grupa, rodzaj, typ nadużyć w psychoterapii, które uważasz za najbardziej szkodliwe, takie, które mają moc miotacza ognia i po prostu niszczycielsko mogą wpłynąć na czyjeś życie?
wiesz co mam? Bo poza takimi skrajnościami, gdzie dochodzi do nie wiem, przemocy. Jakiejkolwiek.
To często się dzieje w różnych terapiach, tak, że ten klient, pacjent ma dokładane poczucie winy, że coś nie wychodzi i to jest jego wina, bo za mało zrobił tego, za mało tamtego, za mało się postarał, za mało chciał. Za mało zaufał.
Tak, za mało zaufał. Ja myślę, że moja terapia była dosyć trudna w kwestii chociażby zaufania i ja też mam zaburzenia dysocjacyjne, co też mi weszło, ale to wiedziałam wcześniej, że się wyłączałam wtedy, teraz już mam to trochę opanowane, natomiast wtedy się potrafiłam wyłączyć na dosyć długo i w różnych momentach, natomiast nie było łatwo, ale ja nigdy nie usłyszałam, że coś jest moją winą, że coś robię za mało, że czegoś nie wiem, że coś olałam, czegoś nie zrobiłam. Ja też dużo dyskutowałam w tej terapii, to nie jest tak, że ja robiłam wszystko, tylko rozmawiałyśmy o tym, co będzie i ja wyrażałam swoje zdanie, więc jak kiedyś pamiętam, że powiedziałam, że no dobra, też to widzę tak samo, to była taka długa pauza i psychoterapeutka powiedziała, że to jest chyba pierwszy raz, kiedy się z nią tak ozgodziłam, a to było już długo po tym, jak zaczęłyśmy, ale nigdy nie miałam wrażenia, tak, nie dała mi odczuć, że to jest coś złego, ja też miałam, myślę, że ta relacja w terapii jest spośna, natomiast ja nie miałam takiego wrażenia, cały czas byłam przekonana, że bardzo dużo ode mnie zależy, że mam wpływ i że tak jakby jesteśmy równorzędnymi partnerkami w tym temacie, a dużo osób ma tak, że tak jakby ten terapeuta jest jednak wyżej i często to jest, znaczy często, no nie chcę wrzucać wszystkiego do jednego wora, często w tych sytuacjach, które do mnie trafiają, jest tak, że to jest wykorzystywane ta przewaga, tak?
no tak, no jakby to jest, to jest tak, ja bym chciała to jakoś właśnie tak podsumować, żeby to, żeby to zabrzmiało, że na terapii nie możesz czuć się winny temu, że, nie wiem, że progres nie idzie, tak? albo, że cokolwiek się stało, nie możesz, nie powinieneś, tak mi się przynajmniej wydaje, właśnie, ponosić odpowiedzialności za samopoczucie terapeuty, bo wielokrotnie gdzieś tam i w materiałach, które ty wrzucałaś i w materiałach, do których odsyłałaś, były jakby wspomnienia pacjentów, którzy mówili, że no i dlaczego mi pani popsuła dzień, że coś takiego usłyszeli od swojej terapeutki, jakby to jest w ogóle halo, policja, proszę na terapię, bo no nie, takich rzeczy w ogóle nie powinno mieć miejsca, i terapeuta też uważam, że powinien być bardziej taką osobą, która razem z tobą zwiedza te zakamarki twojego umysłu, a nie, że teraz będzie ci mówić dokładnie, co robisz źle i kiedy, i gdzie, i jak.
to co mi się podobało i co wzięłam z mojej szkoły psychoterapii, to taka myśl, że ja jestem ekspertem od psychoterapii, nauczyłam się bazy teoretycznej, technik i tak dalej, ale pacjent, klient jest ekspertem od siebie i ja nie mam wyższości nad nim w określaniu, co się z nim dzieje, czy co powinien i tak dalej, i tak dalej i myślę sobie, że gdy się spotykamy jako tych dwóch ekspertów, to łatwiej jest o ten partnerski, równościowy układ, bo rzeczywiście jeżeli ktoś przychodzi i jest traktowany, że on jest ten maluczki, który nie wie, a tu psychoterapeuta jaśnie oświecony wie i mu powie i go pokieruje, ale no to to i odbiera autonomię i rzeczywiście jakoś wywala te relacje bardziej w pion, a myślę sobie, że dobrze jest, żeby osoba mogła się czuć i kompetentna i w kontroli i i z takim ostatecznym poczuciem, że to jest jej życie i że no, że ma prawo do swojej prawdy, do swojego punktu widzenia.
No w tym, w tej sytuacji, kiedy, gdzie wrzucałam fragment ma granic terapii, a ja słuchałam tego więcej, więc ja słuchałam i sobie myślałam, że moja psychoterapeutka by była szczęśliwa, słysząc ode mnie tyle informacji, czego ja potrzebuję, czego ja oczekuję i tak dalej. Natomiast tam te komunikaty były, a zwrotka była taka, że nie wiem, panie głupia, ja wiem lepiej, że terapia i jak powinna wyglądać terapia, tak? I no to to jest dramat no i no chciałabym powiedzieć, że to jest jednostkowy przypadek, ale nie jest. Nie jest tak i to jest najbardziej przerażające, bo wiecie, to to może się wydarzyć, to może się przydarzyć każdemu z nas i wiele, wiele z nas będzie po prostu zamknie się w tym momencie, ale w tym, w tym sensie, że nie będzie o siebie walczyć, tak? nie będzie w stanie wyciągnąć zasobów z siebie, żeby powiedzieć nie zgadzam się z tobą, z tobą, mój drogi terapeuto.
No, nie każdy chociażby z... Sorry, myślałam, że skończyłaś. Nie, chyba skończyłam, tak.
Zależy z czym, kto przychodzi na taką terapię, no jeżeli ktoś całe życie słyszał, że coś jest z nim nie tak, trafia na taką terapię i też słyszy, że coś jest z nim nie tak, no to sobie myśli, że faktycznie jest z nim nie tak, tak? I nie będzie dyskutował i... i mówił, że... przechowałam mu, że jest inaczej, skoro zewsząd ma potwierdzenia tego, tak? Coś z tobą jest i w sprawie niech płaci, mówię, jak to ma wyglądać.
Właśnie, to jest też coś, co chciałam zaznaczyć, że... ja... znaczy terapeuta, osoba, która was prowadzi w tej terapii, nie powinna wam mówić idź zrób to, no nie? Idź rzuć swojego męża, no nie?
Albo, nie wiem, idź... Takie sytuacje też słyszałam. No właśnie. To, że jak ktoś mi napisł, to ja to słyszałam. Co więcej, ja dodam, nie powinna tego mówić nawet jak bardzo, bardzo o to prosicie.
Tak, dokładnie tak. Ja miałam... Ja miałam taki przykład z własnej terapii i też wizytu psychiatry, mogę wam powiedzieć, że... ponieważ, no... tak jakby... wylądowałam na terapii z powodu tego, co de facto działo się w miejscu, w którym pracowałam, było mocno z tym związane i potem dostałam też z tego tytułu mocno po dupie i... i ja tam wróciłam po zwolnieniu, chociaż miałam tego nie robić, ale zostałam przekonana, żeby wrócić, bo coś tam będzie inaczej. Natomiast ja sobie tam siedziałam i działy się różne rzeczy i oczywiście wrzucam to na psychoterapię, no bo to się działo i coś mi tam robiło. i no... ani psychiatra, ani psychoterapeutka no nie powiedziały mi weź zostaw to i uciekaj.
Tylko próbowały tak mnie nakierować jakoś, w sensie, żebym zczaiła, co ja sobie robię tak naprawdę i to była taka sytuacja, że jak w końcu mnie wyrzucili, bo sama nie mogłam podjąć tej decyzji, to jedna i druga powiedziały mi, że nawet nie będą przede mną ukrywać, jak bardzo się cieszą, tak? Więc miałam taką sytuację, że przychodzisz do psychiatry i na terapię im wyżycie wywalić z pracy, a ona ci mała przecież zajebiście i się bardzo z tego cieszą. Ale nie, no wcześniej mi tego tak prostnie paliło, weź się zastanów, co sobie robisz.
No tak. Bo ja wtedy bym powiedziała, że ja dużo wiem, co robię i nie potrzebuję. Ależ oczywiście, ale co, ktoś mi mówi, co ja, on zrobi, patrzcie jak robię absolutnie wszystko na odwrót.
Bo ja wtedy już byłam standardowo w trybie Don Quixote i walczyłam z wiatrakami i to było coś i dla mnie poddanie się w tej sytuacji to było tak jakby pozwolenie na to, co się działo. No, ale nie mogłam na to było.
Ale to wiecie, tak z perspektywy tej osoby po drugiej stronie to czasami jest trudne, żeby się gryźć w język, żeby nie powiedzieć Boże człowieku, czy ty widzisz, co ty sobie robisz?
Ale ja myślę, że to jest na maksa trudne, bo ja mam też tak, że naprawdę ludzie dosyć szybko mówią mi różne rzeczy, nawet widząc mnie po raz drugi na oczy czy nawet po raz pierwszy i ja bym w życiu się nie podjęła takiej pracy, bo ja sobie myślałam, że jak ja bym do siebie trafiała na terapię, to ja bym się wybiła w tej terapii. tak, że myślę sobie, że nie stać mnie na taką, nie mam tyle wyrozumiałości, cierpliwości i jakiegoś tam upanowania, że ja bym mogła, bo wiadomo, że różni ludzie z różnymi problemami na tą terapię trafiają. zresztą ja sama, były momenty, że ja sama do siebie mówiłam coś i potem sama do siebie mówiłam, Jezu, ile można w kółko ględzić to samo, tak? Nie, że ona do mnie, tylko ja.
Kółko ciągle to samo, tak? i już sama do siebie nie miałam cierpliwości, więc nie sądzę, żebym miała jej dużo do innych osób. Lubię te momenty na mojej terapii, kiedy mówię, mówię, mówię i nagle jest dobra, widzę, co robię, proszę tego nawet nie komentować, widzę, co robię.
Ale wiecie, ja myślę, że to jest też przydatne w procesie danej osoby, nie? Tak, ale ważne jest to, że my same do tego mogłyśmy dojść, no nie, a nie, że ktoś mnie tutaj powie, postawi i no bo jak potem żyć bez takiego terapeuty, który mówi mi, co mam robić w każdej sytuacji, no nie?
Dobra.
Do brzegu. Do brzegu. Naprawdę.
I też dlatego pewnie jestem tak, poszłam w tą stronę i jakoś staram się zwracać na to uwagę i chciałabym, żeby to jednak, żeby ta systemowa ochrona dla tych ludzi była mocniejsza, bo mimo tego, że dużo się o tym mówi, to tak naprawdę tych pacjentów psychiatrycznych to wszyscy mają gdzieś, tak? Tak, to prawda, bo to jest taki gorący ziemniak, znaczy gorący ziemniak nawet nie, to jest po prostu pacjent psychiatryczny, to wiadomo, że a, nikt mu nie uwierzy, dwa, nic z tym nie zrobi, bo nie będzie miał siły, ale moje pytanie do was, bo muszę je zadać jeszcze przed takim totalnie końcowym pytaniem, wyobraźcie sobie, że możecie absolutnie obie wymazać jeden mit, jeden magiczny ruch, sposób, nie wiem, coś, co dotyczy zdrowia psychicznego, co krzywdzi ludzi, a wy możecie to wymazać, co wymazujecie, bo ja wymazuję Hellingera.
Okej, to jak wymazałaś, to ja już nie mogę wymazać, czy mogę podwójnie? Możesz podwójnie, a nie, Hellingera możemy podwójnie, potrójnie, po czwórnie nawet wymazać. Ale dobra, to poza Hellingerem, dobra, to Justyna, masz coś?
Mam, ale nie wiem, czy to puścicie.
to znaczy, ja bym wymazała taką klasyczną psychoanalizę, bo uważam, że to jest coś, co może być spoko dla ludzi, którzy lubią grzebać w czymś tam i mogą to sobie robić prywatnie, ale to też nie musi się nazywać psychoterapią, może to być jakiś rozwój osobisty. Natomiast uważam, że jeżeli chodzi o NFZ, to absolutnie nas na to nie stać, żeby ktoś 14 lat siedział w terapii i tam powinny być jednak takie bardziej konkretne i przebadane metody i o jakiejś udowodnionej skuteczności. Więc myślę, że to by taki podział, myślę, że to jest taki podział na psychoterapię medyczną może i niemedyczną, jeżeli już niektórzy nie mogą się z tą psychoterapią rozstać, to żeby był ok. W sensie takim, że nie wszystko jest refundowane. A to ja poszłam zupełnie w inną stronę, bo ja myślałam o jakichś takich, wiecie, takie totalne szuruburu i myślałam o takich quasi-sekciarskich grupach, które przywiązują uczestników, wiążą ich finansowo, obiecują wielką... to jest tyle, że trudno by było cokolwiek wybrać. Ten kellinger się wywija.
Natomiast myślę, że z punktu widzenia tych ludzi szukających jakiegoś konkretnego wsparcia, to takie rozgraniczenie i nazwanie tego, co jest, czym byłoby korzystne. systemowo było.
Jeżeli chodzi o NFZ, to nie jest tak, że masz jakiś wybór. Trafiasz po prostu do kogoś, kto jest wolny i to... Ja mam bardzo dużą grupę znajomych jeszcze po tym oddziale dziennym i w większości to są osoby, które szukały pomocy w ramach NFZ i nie wiem, no ja chyba mogę jeden przykład podać osoby, która była jakkolwiek zadowolona z tej psychoterapii, natomiast to też było tak, że to się trochę kręciło w kółko, tak? Nie nie było żadnych konkretnych efektów.
No ale nikt tam jej krzywdy nie robił, nie mówił nic nadziejnego, więc to było spoko. Natomiast no to są w głównej mierze terapie nietrafione i to też jest ze szkodą dla nie wiem, tych publicznych pieniędzy. To też ci na górze powinni wziąć to pod uwagę, że jeżeli ktoś trafia na taką terapię, rezygnuje z niej albo siedzi w niej bez sensu, potem kończy i trafia znowu do jakiejś kolejki i to się mieli w nieskończoność, no to te pieniądze są przepalane, nie? A i ludzie nie dostają tej pomocy.
Tak, ja co prawda wszystko należy byłoby zaorać i stworzyć od nowa, bo w tej chwili to jest takiej bówej, że tego się nie ogarnie.
A jako to samo... Chciałabym, żeby terapia miała, była procesem, który ma początek i koniec, a nie, że siedzimy w niej, wiecie, bo to trochę to nie działa, jak spędzą 14 lat w terapii, nic się nie zmienia, nie?
To znaczy zmienia się, ale to też się zmienia z racji tego, że minęło to 14 lat i nawet nie jesteś w żadnej terapii i to się zmienia, tak?
Znów tutaj z mojego poletka dodam, że oczywiście są czasami kilkuletnie terapie, które mają sens przy niektórych zaburzeniach osobowości, przy niektórych problemach jakby... no tak, to zdarza się, że ma sens, natomiast uważam, że przy takich długich procesach faktycznie robotom terapeuty jest monitorować, na ile to, co robi, robi, co się dzieje w terapii jest skuteczne, na ile pomaga osobie i no właśnie, czy jest sens to kontynuować?
Słuchaj się... Myślę, że są terapie długoterminowe, które mają sens w przypadku głównie pewnie zaburzeń osobowości, ale to też jest już w jakiś sposób gdzieś tam przebadane i są jakieś rekomendacje, więc i nie ma tam słuchania nic. Dokładnie. Dobra, a słuchaj, jakbyś sobie miała wyobrazić, że jutro budzisz się w świecie, w którym twoja działalność internetowa w tej formie, która jest teraz, nie jest już potrzebna, że świat wygląda właśnie tak, jakbyś chciała, żeby wyglądał i możesz powiedzieć dobra, idę na internetową emeryturę na koncie Prozak, to jakby ten świat wyglądał, co by się musiało stać, żeby tak było?
Myślę, że to nie jest skomplikowane, w sensie takim, że jeżeli to by było poukładane systemowo i za jakiś czas można by było dorzucić do tego jakieś konsekwencje za uprawianie jakiejś wolnej amerykanki, to myślę, że to wszystko, o czym piszę, by się jakoś porozwiązywało. Ja bym była naprawdę szczęśliwa, gdybym nie miała o czym pisać. ja bym sobie rzucała memy.
To do tego może dążmy w takim razie i tak, ja myślę, że mogę walczyć o świat, w którym na projekcie Prozak są memy.
Tak, ja na koniec, żeby trochę rozluźnić atmosferę, bo mi jest teraz ciężko i wiecie, najchętniej to bym chciała, żebyśmy mówiły teraz o tym, że nie, no nie, jest aż tak źle, są fajni terapeuci i tak dalej, ale tylko właśnie nie chodzi o to, że wszyscy są źli i trzeba tą psychoterapię omijać, bo ja myślę nawet, że proporcje są takie, że więcej jest tych spoko psychoterapeutów, którzy są odpowiednio przygotowani, pracują etycznie, tylko, że chodzi o to, żeby taki zwykły człowiek, który w ogóle nie ma pojęcia o niczym, mógł na nich bez problemu trafić, a nie nie wiem, odpalając archiwum X i bawiąc się w agenta musiatu, no to jest para... Tak, ja myślę, że dla mnie takim momentem byłoby to, kiedy właśnie ci psychoterapeuci, którzy pracują etycznie dobrze, spoko, trafili na górę przeglądarki, ażeby te wszystkie hellingerowskie popuczyny były gdzieś tam, wiecie, na trzeciej stronie w Google'ach, bo wiadomo, że nikt już nie patrzy na trzecią stronę w Google'ach.
Już nawet nie chodzi o przeglądarkę, ja sobie to wyobrażam, że jest tak jakby państwowa informacja na temat tego, jak to ma funkcjonować i jeżeli masz, nie wiem, jakieś zaburzenia, to wiesz, gdzie sobie znaleźć i jakiej terapii szukać, co ci jest w stanie jak najbardziej pomóc, bo wybór zawsze masz, tak, ale wybór jest wtedy, kiedy ty masz świadomość na temat tego wszystkiego, a nie w momencie, kiedy jesteś zielonym ludkiem, nie masz pojęcia o niczym, bo wtedy to nie jest żaden wybór. I słuchajcie, czekając na zmiany systemowe, czekając na to, aż wpadnie bomba do piwnicy, a potem można poukładać od nowa już lepiej, albo chociaż wydarzy się jakaś malutka zmiana, dobra, bez wybuchów, ale może będzie jakiś mały fajerwerk, chociaż, to myślę sobie, że tymczasem robota takich kont jak ty, takich osób jak ty jest naprawdę szalenie ważna, bo ty zwiększasz tę świadomość ludzi, robisz tę robotę, której system nie robi. To nie jest fair, bo to nie powinna być twoja odpowiedzialność tylko systemu, natomiast dzięki wielkie za to, że to robisz.
I na koniec wam chcę opowiedzieć, bo chciałam wcześniej, ale zeszło, mema, którego widziałam dzisiaj i mnie urzekł, on jest adehadowy i to jest taki mem, że jedna osoba pisze, że ją urzekło i mnie to też urzekło, że ktoś powiedział, że żeby wiecie, wyjść z paraliżu wykonawczego i zacząć robić rzeczy, to zaczyna sobie w głowie odpala come on Barbie, let's go party, a ktoś inny napisał, że on sobie mówi go go Power Rangers i ja teraz jestem na tropie szukania superowych haseł motywujących i ruszających z paraliżu.
Dalej, dalej ręce garzyta.
Nie jestem, myślę sobie, że chyba to by się u mnie nie sprawdziło. W sensie, że rzucam sobie jakieś pracę i robię. Ja potrzebuję ten zapalnik, który mówi, że chcę to zrobić. Ja muszę chcieć to zrobić tak wiecie, tak bardzo, tak jak chcę się, nie wiem, iść obejrzeć film albo iść pograć w grę, to ja muszę tak bardzo chcieć. I tutaj pozdrawiam pana o statystyki w tym momencie, bo bardzo mi się nie chce nadal nic robić w tym kierunku. Ale ja jeszcze dodam, że jeżeli też myślicie, że to, co robi Justyna jest ważne i jest potrzebne, a jak potrzebujecie kogoś, kto wam mówi, że jest ważne i potrzebne, to ja mówię, że to jest ważne i potrzebne, to możecie ją, możecie dorzucić. Ja wam tego nie powiem.
No to my powiemy za ciebie.
Jest zrzutka, zrzutka na prawnika, klasycznie zrzutka na papugę. Możecie sobie dorzucić swoje trzy grosze, tak żeby przy okazji tej walki jeszcze Justyna i jej psy nie... No żeby mieli za co przeżyć. Ludzie dajcie żyć. Przecież ile można walczyć za swoje. Dokładnie. Więc dorzucajcie się Justynie. Na pewno gdzieś tam zalinkujemy, co trzeba zalinkować. Też obserwujcie jej profil, bo jest naprawdę bardzo, bardzo pożyteczny i robi dobrą robotę w naszym polskim internecie. I wspierajcie ją, bo kurczę, ta walka jest nierówna i ona jest jedna szurstwa, innych pasków. rzeczy, no to jest tak jak rozmowa.
Nie, spoko. To już na swój temat takie pozytywne, to od razu... O matku, to jest... Tina, my właśnie zrobiłyśmy tę sytuację, jak jest cała rodzina przy stole i jest wychwalanie, a wiecie, a moja curunia to coś tam, nie? tak, ale ja też mam taką, teraz mam taką wizję, jak mówiłaś o tym, że tak, że to jest tak, że profil, że polecamy, to miałam po prostu takie bardzo reklamowe, jak kiedyś były takie reklamy, że polecam serdecznie Aleksandra Werfelu. i jest po prostu takie. Ten program nie jest sponsorowany.
Dokładnie tak, więc... To są nasze szczere opinie.
Ja, tak, ja... Tak. Nie, w ogóle trudno prowadzić taką działalność o jakiś sponsorów czy współpracę, no bo co ze mną może współpracować? Apteka?
Nie, ale chodzi o to, że ty nas też nie sponsorujesz, że mówimy o tobie dobre rzeczy, tylko, że mówimy to, bo tak uważamy.
Nie, ja nie mam środków. Nie mam hajsu na sponsoring.
Nie, ale ważne jest, żeby takie profile naprawdę zostały, bo kiedy ten taki przysłowiowy Kowalski wchodzi sobie do netu i nie wie co zresztą zrobić, bardzo często szuka tego na Facebooku i jest duża szansa, że wyskoczą mu właśnie najpierw profile, które piszą o tym hej, zobacz, to jest tak, tak, tak, tak, tak i dbajmy o to, żeby tak było.
No. No, no, no, już. Czy jest coś, co potrzebujesz na koniec, Justyna, powiedzieć, czy możemy powiedzieć? Tak, już takich komplementów, dziękuję wam bardzo. Bardzo proszę.
A tak, no to nie wiem, wiesz, bo ja jak sobie tyle na koniec rozmowy nie pamiętam, o czym mówiłam, więc nie wiem, co jeszcze mogłabym dodać do tego, spoko, czego już nie pamiętam. Spoko, słuchaj, napiszesz najwyżej w komentarzu pod postem, ludzie sobie doczytają. ludzie sobie doczytają, a z naszej strony my też bardzo, bardzo dziękujemy, że do nas przyszłaś, fajnie było pogadać i tak samo jak Ola, też miałam taki starstrak, że ojej, to już się robi poważnie w tym podcaście.
i co? I walczmy wszyscy z szurstwem w nauce.
Nie wiem, co na koniec. Ola, możesz zamknąć podcast.
Tak.
Tak. Dziękujemy. Do zobaczenia. Cześć.
